28 en 29 mei voorjaarsfair, kom je ook? meld je aan op: tuttemerull@me.com

Adoptie



G en ik hebben ons 3 jaar geleden ingeschreven voor adoptie. We hadden sterk de behoefte toen voor nog een kind, een kind van ons samen. Ik wilde echt niet meer zwanger zijn omdat ik zwanger zijn echt afgrijselijk vond telkens, toestanden met schildklier, beide armen in het gips elke nacht  door het carpaletunnel syndroom, enkels die zo dik werden dat ik alleen nog pantoffels aankon, niet op je buik kunnen slapen en dus helemaal niet meer slapen en nachten voor de tellsell tv doorbrengen, kortom ik vond 3x meer dan genoeg.

Verder had ik altijd de wens van adoptie al,  alleen mijn ex niet. G wel en dus schreven we ons in.
Een dik jaar later moet je dan op cursus (8 bijeenkomsten) . Dat op zich is al echt debiel vind ik want elke debiel (mag dit wel J ?) , idioot, eikel, trut kan een kind op de wereld zetten maar ouders die dat niet lukt moeten eerst op cursus. Van de ene kant snap ik het wel maar van de andere kant ook weer helemaal niet.
Maar goed wij goede moed naar die cursussen  waar je je die eerste dag dan allemaal om de beurt moet voorstellen en waarom je daar zit etc... Wij zaten aan het einde van de kring.
Na van 7 stellen de verhalen te hebben aangehoord werd ik steeds beschaamder en zenuwachtiger.... Al die stellen zaten daar hun verhaal te doen over jarenlang proberen zwanger te raken, IVF pogingen, en andere benamingen die ik nog nooit had gehoord en waar een hele lijdensweg aan vooraf ging. Slechts 1 stel had een kind maar lukte het niet om een tweede te krijgen en alle anderen zaten daar echt doodongelukkig en kinderloos. Toen was het onze beurt, ik schaamde me diep dat ik daar even moest vertellen dat wij er al 7  hadden maar er nog een wilden.....slik. Ik kon alleen maar beginnen met de zin: Ik vind het heel erg om nu tegen jullie te moeten vertellen dat we er al 7 hebben ... Men keek toch wel enigszins verbaasd naar ons maar geheel niet verbitterd of zo. Na de 8 sessies krijg je nog een gesprek met verschillende mensen en nadat we met vlag en wimpel geslaagd waren hebben we er toch van afgezien. Ten eerste omdat het heel erg moeilijk is op dit moment om nog te adopteren en zelfs de kinderloze echtparen niet zeker weten of ze nog ooit een kind kunnen adopteren. De meeste adoptie bureaus hebben een stop. En dat komt omdat er zoveel mensen willen adopteren.
Ten tweede omdat we er al 7 hebben en omdat tegen de tijd dat je een adoptie rond hebt onze jongsten dan al rond de 10 zouden zijn. Wij wilden een kind adopteren van tussen de 2 en 4 jaar en dat zou ik nog steeds diep in mijn hart wel willen maar je moet ook realistisch zijn. Als je Madonna of Angelina Jolie bent heb je er binnen no time een maar dat is voor de normale mens echt een heel ander verhaal waar ik het overigens helemaal niet mee eens ben. Voor ons zou het gezien onze gezinssituatie een zelfdoe procedure zijn geworden dwz dat je alles zelf moet doen en dat je alleen in Amerika (nog wel,  dit gaat ook veranderen) nog een kans zou maken of in Namibie als je de goede connecties hebt. 
Het liefst haal je al die kinderen daar op die we gezien hebben die geen ouders meer hebben (allemaal gestorven aan aids) maar het kan niet, je krijgt ze gewoon niet mee.
Dus moet je andere dingen doen die je wel kan doen, Orange Babies steunen bv of Siama, een weeshuis opgezet door een Nederlands echtpaar.
Maar nog steeds moet ik denken aan dit meisje dat we hebben leren kennen op onze reis door Namibie , een meisje met aids die haar moeder heeft verloren aan aids, een vader die ze nooit ziet en niks om zijn kind geeft , dit kind heeft echt zoveel indruk gemaakt , ik had haar het liefst meteen meegenomen. We gaan een keer terug dat is zeker en hopelijk met de kinderen zodat zij met eigen ogen kunnen zien hoe het daar is, hoeveel geluk ze hebben te mogen opgroeien zonder problemen, zonder aids, zonder honger.
Ondertussen volgen we de andere stellen en hopen voor ze dat ze ooit een kind mogen krijgen want het zijn allemaal mensen die geweldige ouders zouden zijn !

2 reacties:

Mijn zwager en schoonzusje hebben een kindje uit Columbia geadopteerd. Niet omdat ze geen 2e konden krijgen, maar omdat er zoveel kinderen op de wereld zijn die óók een eigen plekje op deze wereld willen hebben. Sofia is nu 5 en ze is een scheetje van een kind! Als baby hier gekomen, en echt het zusje van hun oudste. Ik denk dat dit een prima keus is om een kindje te adopteren!!
Tja, met ons gezin van 5 is het ook wel goed nu... hoewel ik toch wel een paar jaar met kriebels heb gelopen. Een kindje samen is toch ook wel leuk... Heel bewust hebben wij er niet voor gekozen (ik met veel tranen, maar wel heel bewust). Ik vind kinderen hartstikke leuk, maar ik merk ook wel dat nu de kinderen wat ouder (en dus zelfstandiger) worden, wij ook ineens veel meer tijd samen krijgen. En dat ik wel zo leuk eigenlijk!!
De perikelen rondom jullie nieuwe huisje wil ik graag volgen!! Ik stuur je mijn e-mailadres! Enne... hyves.... jeetje, weet je hoeveel Ilses er zijn???? Hihihihihihi Ik weet écht niet welke Ilse ik moet aanklikken!!

8 februari 2009 om 18:33  

Ik heb erg veel bewondering voor mensen die adopteren, ik zou het niet kunnen. Het zou nooit 'eigen" worden. Gelukkig heb ik de kans gehad zelf kinderen te krijgen en hoefde ik daar ook neit verder over na te denken.

Fijn weekend, Elise

9 februari 2009 om 07:54