28 en 29 mei voorjaarsfair, kom je ook? meld je aan op: tuttemerull@me.com

Hij is leuk en herkenbaar


Yvonne van der Wal schreef onderstaande blog.

Ze schrijft regelmatig blogs en heeft ook al een boek "Het leed dat huisvrouw heet" op haar naam staan waar ik hier al eens eerder over bericht heb. Dit stukje is echt zo herkenbaar dat ik het er maar even (met toestemming) heb opgezet:

Begrijp me niet verkeerd. Ik dank God dagelijks op mijn blote knieën dat ik gezond ben, dat mijn kinderen tot op heden altijd ongeschonden en heelhuids thuiskomen, dat ik een dak boven mijn hoofd heb en, dankzij het harde werken van manlief, niet ieder dubbeltje hoef om te draaien ondanks de kredietcrisis, dat ik eindelijk mijn rijbewijs heb zodat ik mijn dochter zelf naar haar school - enkele kilometers verderop - kan brengen en ik weet dat er veel ergere dingen zijn om me druk over te maken, maar....mag ik?

WAT ZIJN ER TOCH EEN HOOP IRRITANTE MENSEN OP DE WEG! &$#@*&(&%%> &^%$#@*&(&%%

Zo, dat is eruit. :xd:

Sinds ik zelf mag ervaren hoe het is om de weg op te gaan (nogmaals, ik ben heel blij met mijn welverdiende roze pasje; als ik weer eens een lesauto waarneem denk ik: 'Yeeha, ik hoef niet meer!' en ik heb me sindsdien voorgenomen om niet te zeuren over dit soort futiliteiten, maar een mens kan van gedachte veranderen), gaan me steeds meer dingen opvallen. En gaan ook steeds vaker mijn nekharen recht overeind staan. Kijk. Ik heb een hekel aan racemonsters, zoals bekend, ik noem ze gemakshalve maar even vrijdagavondrijders. Ik houd er niet van als men de weg gebruikt alsof men denkt deel te nemen aan de TT in Assen. Van die piraten die, ook al rijd je reeds ver boven de maximum snelheid, je bumper weldra aanvreten. Tuurlijk jongen, ik wil best nog iets harder rijden hoor, maar betaal jij dan ook mijn boete, of erger nog, mijn rolstoel?

Maar oh, neem dan het andere uiterste: de zondagsrijders. ZUCHT. GAAP. AAAARGH. Zondagsrijders zijn brokkenmakers, zo is het vooroordeel. Dat verbaast mij geenszins. Weggebruikers die dusdanig tuffen, ahum, trutten, alsof ze recent nog een ontbijt hebben genuttigd bestaande uit slakkensalade overgoten met schildpaddensaus, opdat je nog niet eens naar z'n twee kan schakelen, tralala, omdat zelfs in de tweede versnelling je de indruk hebt in een cocktailshaker te zitten. Moet jij soms niet ergens op tijd zijn of zo? Ik anders wel, ja! Ga toch fietsen!

Als we ons keurig aan de wet houden, zouden we pas mogen claxonneren indien er acuut gevaar dreigt. Welnu, dan mag ik vast ook wel een ferme klap in het midden van mijn stuur geven zodra mijn bloeddruk acuut tot een gevaarlijke hoogte stijgt? Tot dusver heb ik mij nog redelijk weten in te houden. Sterker nog, ik heb nog helemaal niet geclaxonneerd, maar ik vrees dat ik mijn jeukende handen eerdaags niet langer in bedwang kan houden en al toeterend door het leven chauffeer. En je zou het misschien niet direct zeggen; ik ben van nature best een geduldig iemand. Ja, echt! Ik heb, ik weet niet hoe vaak als een soort relativerende surrogaattherapeut naast manlief gezeten, mijn irritaties opkroppend, omdat hij weer eens zat te foeteren op een rood stoplicht dat hardnekkig bleef branden.
'Jouw ergernis maakt het stoplicht echt niet opeens groener, hoor', kraamde ik dan met kromme tenen voorzichtig uit.

Maar djeezus, nu ik vrijwel dagelijks hetzelfde ritje maak, leer ik de stoplichten al aardig kennen; daar gáát mijn relativeringsvermogen. Welke halve gare is ooit op het idee gekomen om op drukke wegen stoplichten een half uur op rood te laten staan en een halve seconde op groen? Dat is toch je reinste uitlokking om expres het rode licht te negeren? Kassa! Maar goed, over relativeren gesproken, mopperen over dit soort pietluttigheden is in elk geval een teken dat ik het heel goed heb.

Op woensdag schijnen trouwens de meeste ongelukken te gebeuren. Ai, dat doet me ietsepietsie denken aan de titel van het boek: 'Woensdag, gehaktdag'. En het zal je niet verbazen dat de kans om ongelukkig terecht te komen op zondag het kleinst is. Verrek, maken zondagsrijders dus toch nog de minste brokken.

3 reacties:

Hahha, jij neemt ook geen blad voor je mond hé. Ach daarom vind ik het ook lekker om te komen lezen, ik erger mij ook vaak aan anderen hoor. Als ik in de auto zit, bedenk ik mij wel eens, dan lijk ik wel een ander mens ...raar eigenlijk hé.

Fijn weekend alvast, Elise


pst heeft het geholpen tot nu toe, je ipban ?

6 maart 2009 om 16:11  

Ik ben een uitstervend ras denk ik, ik houd me namelijk aan de snelheid en dat is heul dom getuige de vele, vele, vele auto's die mij inhalen. Tja, we wonen in een gemeente die de 60-km zone erg belangrijk vind. Dus rijd ik daar 60 (en soms zelfs 70!!!), maar dan nog, komt men langsgeraasd. Ongelooflijk irritant vind ik dát gedrag!
Op de snelweg rijd ik 120-130, dus ik kan heus wel doorkachelen, maar die snelheidslimieten zijn er toch niet voor niets?

6 maart 2009 om 20:55  
Anoniem zei

IK woon in een dorp met 30 km zone.
Erg traag maar niemand houd zich daar dus ook aan. Maar waar ik me nou aan erger;sinds het nieuwe schooljaar is er bij mij in de straat de uitgang van de nieuwe school gekomen. Dus oppassen automobilisten zou je denken! Dan komen de moeders de kids ophalen "met de auto vaak" sigaret in de mond nog even mobiel bellen of sms en natuurlijk zo dicht mogelijk bij de school!! Hardstikke gevaarlijk voor de kindjes toch? Daar wordt ik nou boos om gggrrr nelis

7 maart 2009 om 11:45